Wieliczka, położona niedaleko Krakowa, znana jest przede wszystkim z kopalni soli. Już początki żup krakowskich ubarwia legenda, sięgajaca zamierzchłych czasów, kiedy królewna Kinga, zapragnęła dostać w posagu coś, czym mogłaby podarować wszystkich poddanych. Otrzymawszy od ojca jedną z węgierskich kopalń soli, wrzuciła do szybu zaręczynowy pierścień. Pierścień ów odnalazł się w tajemniczy sposób w pierwszej bryle soli wydobytej we skazanym przez Kingę miejscu pod Krakowem.
Dokumenty historyczne przekonują, że sól wydobywano tu na dużą skalę już w czasach Bolesława Chrobrego, a tzw. przywilej Kazimierza I z 1044 roku potwierdza rangę kopalni, określając ją „Magnum Sal alias Wieliczka”.
Trzynastego wieku sięgają również dzieje wielickiego zamku, który od początku pełnił rolę siedziby administracyjnej żup krakowskich warzelni i kopalni soli w Wieliczce oraz Bochni. Dochody z Żup stanowiły przez wiele wieków jeden z głównych filarów polskiej gospodarki (w XIV w. dawały aż 1/3 wszystkich dochodów skarbu państwa). Wzmożone zainteresowanie turystyczne Wieliczką przyniósł XVI w., dzięki stworzeniu możliwości zwiedzania kopalni. Renesansowy zachwyt światem i żądza poznania przyciągały do wielickiej kopalni podróżników łaknących doświadczyć "podróży do wnętrza ziemi". U szczytu potęgi gospodarczej miasta, Wieliczka była największym miastem przemysłowym w kraju.